1

2

3

4

5

 

Ministerstwo Spraw Zagranicznych

W Polsce ogromną rolę w sprawowaniu rządów, ma Rada Ministrów. Nic w tym dziwnego, każda z tych grup ma swój obszar działalności, dzięki czemu dobierane do tej grupy osoby są wysoko wyspecjalizowane. Jednym z ważniejszych ministerstw, które funkcjonuje w Polsce jest Ministerstwo Spraw Zagranicznych. To organizacja, która wykonuje szereg zadań. To właśnie do nich należą wszelkie obowiązki administracyjne i osobowe w kierowaniu obrazem Polski w oczach reszty świata. Od 2007 roku funkcję ministra spraw zagranicznych sprawuje Radosław Sikorski, choć spotykamy się z wieloma zaskakującymi informacjami na jego temat, to jednak urząd ten udaje mu się utrzymać przez kolejne lata, a Polska zdecydowanie nie jest skompromitowana w oczach świata. Do pomocy ministrowi przydziela się jeszcze cały sztab ludzi. Ma do dyspozycji doradców, sekretarza i podsekretarzy, dyrektora służb zagranicznych, szefa gabinetu politycznego i rzecznika prasowego. Ci wszyscy ludzie, wykształceni do sprawowania tego rodzaju funkcji, kierują wizerunkiem Polski za granicą. Jednak MSZ, nazywana w skrócie, mimo powszechnej opinii, że spotyka się tylko z przedstawicielami innych państw, ma ogrom innych zadań. Chociażby kieruje pracą przedstawicielstw dyplomatycznych i urzędów konsularnych, czy kieruje administracją rządową spraw zagranicznych. Musimy przyznać, że te osoby mają pełne ręce pracy.

Barack Obama – nowoczesny przywódca

Prezydenci Stanów Zjednoczonych od wielu, wielu lat są przykładami sprawowania władzy dla reszty świata. Te osobistości tworzą nowe trendy w kierowaniu polityką. Nic w tym dziwnego, przecież Stany Zjednoczone, to mocarstwo światowe, które na dodatek na ogromnym terenie, ma przedstawicieli ogromu kultur, w tym wiele wybitnych jednostek. Nazwiska prezydentów USA są znane każdemu z nas, a ich głowy wykute w skale, przez wiele lat są podziwiane. Jednak warto się skupić na tym, co dzieje się teraz. Po latach, w których panował George Bush, nastał czas nowego polityka, Baracka Obamy. Polityk wywodzący się z partii demokratycznej, pojawił się w pewnym sensie znikąd, pokonał Hilary Clinton, pewną swojego zwycięstwa i od tego czasu panuje w USA. Co w tym dziwnego, albo nowego? Barack Obama przede wszystkim jest ciemnoskóry, w kraju tak bardzo rasistowskim, jest to pierwszy prezydent, będący przedstawicielem innej rasy. Poza tym ten prezydent posługuje się nowoczesnymi metodami marketingowymi. Dla przykładu jego blok zna miliony osób na całym świecie. Jest jeszcze coś, został laureatem Pokojowej Nagrody Nobla, za swoje dokonania podczas sprawowania urzędu prezydenta, co nie zdarzyło się wcześniej. Ten fakt wzbudza wiele kontrowersji i pytań, tak samo jak cała osoba Baracka Obamy – nowoczesnego przywódcy mocarstwa światowego, Stanów Zjednoczonych.

Pokojowa Nagroda Nobla

Politycy, grupa osób, która w całym świecie ma ogromną władzę, nawet nad życiem każdego człowieka z osobna. To nie tylko zawód, czy wiedza, to przede wszystkim ogromna odpowiedzialność. Politycy muszą sprawować władzę w taki sposób, aby polepszyć sytuację na każdym szczeblu organizacji państwowej. Ciężko sobie wyobrazić jak wyglądałoby życie, bez tych osób, chociaż w ciągu ich życia bardzo często okazuje się, że są oni traktowani, jako zło konieczne. Oczywiście idealistyczny obraz polityka, to coś, co istnieje tylko w teorii, w praktyce okazuje się, że wiele z tych osób, faktycznie o rządzeniu krajem myśli jak o każdym innym zawodzie, chcąc po prostu dostać jak najwyższą wypłatę. Są jednak osoby, które faktycznie chcą coś zrobić dla kraju, zmienić stan rzeczy, w którym się znaleźli. Takie osoby mają nagrodę za swoje starania, szczególnie te, które są krokiem milowym w kształtowaniu się sytuacji społecznej w państwie. Chodzi nam o Pokojową Nagrodę Nobla. To specjalne wyróżnienie, którego potrzebę dostrzegł Alfred Nobel, a które każdego roku trafia do rąk kolejnej osoby. Dnia 10 grudnia, w rocznicę śmierci Alfreda Nobla, w Oslo, odbywa się uroczyste wręczenie nagrody. Oprócz zastrzyku gotówki, to przede wszystkim ogromne wyróżnienie dla osób, które chciały dokonać zmian i im się to udało.

Samorządy terytorialne – miejsce wykształconych

Przekazanie szerokiej miary uprawnień dla samorządów terytorialnych ma w sobie głęboki sens i rozpoczyna nowoczesne podejście do polityki opartej na społeczeństwie obywatelskim. Jednak, żeby takie postępowanie miało sens, samorządy terytorialne muszą być oparte na wykształconych ludziach i jednocześnie patriotach regionu. W ten sposób dochodzimy do nowoczesnego podejścia do osób, które powinny wejść w skład samorządów terytorialnych. Muszą to być osoby, które zdobyły wykształcenie i wiedzą jak doprowadzić do rozwoju danego regionu. Tak naprawdę powinni dobrze rozumieć zagadnienia marketingu i zarządzania. Problemem dzisiejszych władz lokalnych, jest brak doświadczenia poszczególnych pracowników w tematach współczesnych metod rozwoju, zasad postępowania z dotacjami finansowymi, czy nawet podstawowych zagadnień związanych z promocją. Marketing to dzisiaj podstawa wszelkiego rodzaju sprawowania władzy. Każdy musi poznać polityków, również samorządowców, z jak najlepszej strony. Właśnie do tego trzeba odpowiedniej promocji, reklamy, zarządzania. Właśnie tak dochodzimy do zdania, że samorządy terytorialne powinny się opierać na osobach wykształconych w kierunku marketingu, zarządzania, czy public relations. Tak stworzymy dobrze prosperujące samorządy, które będą mogły pomóc w rozwoju całego państwa.

Decentralizacja państwowa w szerokim pojęciu

Samorządy terytorialne, czy je dobrze znamy? Często tak naprawdę nie wiemy jak wielką władzę dzierżą w swoich rękach. To szczególny rodzaj polityków, bo tak naprawdę są dużo mniej zależni od władz rządowych, jednocześnie sprawując pieczę nad małymi terenami, których potrzeby zwykle bardzo dobrze znają. W obecnym świecie spotykamy się z ideą decentralizacji państwowej, czyli zjawisku mającym na celu przekazywanie władzy w coraz szerszym zakresie samorządom terytorialnym. W ten sposób te małe rządy, politycy województwa, powiatu, czy gminy, będą miały dużo większe możliwości i odpowiedzialność, natomiast politycy rządowi, ministrowie, będą mogli działać bardziej całościowo. Czy to dobry kierunek? Każdy wyrabia sobie zdanie sam. Jednak wszystko wskazuje na to, że przy zachowaniu odpowiednich relacji, obowiązków i przywilejów władz lokalnych i centralnych, taki system może się sprawdzić. Konstytucja gwarantuje sprawdzalność organów samorządowych, zabezpiecza w sytuacji, gdy samorządy sobie nie radzą, jednak to wszystko zależy od sposobu wprowadzania reform. Decentralizacja może wspomóc rozwój lokalny i przez to małymi krokami doprowadzić do rozwoju całego kraju. To warta rozważenia inicjatywa, naszych władz, która mogłaby doprowadzić do poprawienia sytuacji Polski przy zachowaniu ostrożności i odpowiednich założeń.

Władcy Babilonu – autorytarni monarchowie

Mówiąc o politykach takich jak Józef Stalin, czy Adolf Hitler, często wspominamy, że tak naprawdę byli czczeni przez swoich sprzymierzeńców, a nawet wymagali takiej czci. Jednak wymaganie czci i autorytarność władzy pojawiła się dużo wcześniej. Wszystkie mocarstwa starożytnego świata, opierały się na autorytarnych jednostkach. Tak było z Egiptem z faraonami, Asyrią, z ciemiężcami w postaci władców, Babilonem z silnymi dynastiami, czy nawet Rzymem, ze znanym nam dobrze Juliuszem Cezarem. Skupmy się jednak chwilę na Babilonie. Historia tego mocarstwa opiera się na jednym mieście – państwie, tak silnie zabezpieczonym, że wręcz nie do zdobycia. Jednak Babilon znany jest też z autorytarnych władców, ogromnych podbojów, władców, którzy sięgnęli nawet po Egipt i oczywiście z ogromnego bałwochwalstwa. Szczególnie znanym królem, opisanym również na kartach Biblii jest oczywiście Nebukadneccar. To był faktycznie autorytarny władca, który wymagał czci społeczeństwa i postępował zgodnie ze swoją wolą, ewentualnie pytając o radę wróżbiarzy. To monarcha, który zbudował mocarstwo światowe, razem ze swoimi przodkami i zastępcami, opierające się na czci króla i wielu kulturach, które wprowadziły zamęt w religię Babilonu. Tego rodzaju władcy bardzo dużo zdobywają i szybko tracą i tak również było w tym przypadku.

Aleksander Wielki – wybitny młodzieniec

Aleksander Macedoński to postać, która wyznaczyła granicę dwóch epok – starożytności klasycznej i epoki dominacji hellenistycznej. Dlaczego? Ten zdolny Macedończyk, został władcą świetnie prosperującego królestwa, które chciał powiększyć. Jako polityk, możemy powiedzieć, że wyróżniały go dwie cechy: był rewelacyjnym strategiem i bardzo młodym władcą. Ten człowiek potrafił zdobyć szereg ziem, pokonać po kolei dużo bardziej doświadczonych władców, złamać potęgę Persji i stworzyć królestwo, które mierzyło aż 5 tysięcy kilometrów. To niebagatelne osiągnięcia. Nie dokonałby tego bez odpowiedniego planowania, które pozwoliło mu na pokonanie tylu królów. Dzięki strategii i wyszkolonemu wojsku dokonał rzeczy niemożliwych i zapisał się na kartach historii, jako jeden z najbardziej wpływowych władców. Z drugiej zaś strony swoją kampanię rozpoczął w bardzo młodym wieku. Wychowywany przez władcę, który zostawił mu dobre warunki do poszerzenia królestwa, chętnie je wykorzystał i nie bał się przeciwstawić dużo starszym osobom, nie czekał, aż przyjdzie dojrzałość. Wykorzystał młodzieńcy duch i zapał, dzięki czemu zdobył przewagę nad starszymi i doświadczonymi. Czego nas to uczy? To, co może dzisiaj wykorzystać polityk, to umiejętność planowania i młodzieńczy zapał. Warto tylko by z tego skorzystał.

Faraon – władca zupełny

Rozdział polityki od religii, to coś, czego nawet w dzisiejszych czasach trudno dokonać. Jednym z państw, któremu się to udało jest oczywiście Francja, jednak polityka wielu innych krajów Europy i świata jest ściśle powiązana z religią, która wpływa na władców w każdy możliwy sposób. Tak właśnie było chociażby z sławnymi braćmi Kaczyńskimi w Polsce. Jednak okazuje się, że w starożytności powiązania religii i rządów ludzi były jeszcze silniej powiązane. Co mamy na myśli? Czasy panowania, jako mocarstwa światowego, Egiptu. To właśnie tam, władzę nad całym państwem dzierżył w swych dłoniach faraon, uznawany przez lud za boga. Egipt czcił wiele bóstw, również w trójcy, jednak faraona uważali za specjalnego wysłannika bogów, który ma nimi rządzić. W ten sposób taki człowiek opiekował się całym krajem i religią państwową. To niesamowity przykład wzajemnego oddziaływania religii i polityki na siebie. W tamtych czasach były nierozdzielne. Faraon był jednocześnie bogiem i przywódcą, wojownikiem i kapłanem. Ludzie myśleli, że taki sposób sprawowania władzy jest dobry, dopiero po czasie okazało się, że nie był to najlepszy sposób, ale przynajmniej gwarantował posłuszeństwo większości społeczeństwa, władcy kraju. Dzisiaj religia nie ma takiego wpływu na władców, jednak dalej zachowuje swoje miejsce w polityce państw.

Adolf Hitler – szalony marketingowiec

Cały świat poznał Adolfa Hitlera. Idea nacjonalizmu jest znana dzisiaj w wielu państwach, jednak wymieniając czołowych nacjonalistów, to właśnie Adolf Hitler pojawi się na jednym z pierwszych miejsc, jeśli nie na pierwszym. To człowiek, który w ogromnym stopniu spowodował wybuch II wojny światowej i posunął się do niebagatelnych, okrutnych zbrodni, planując masowe mordy, ale nie zabijając żadnej osoby własnymi rękami. To postać, o której powstało wiele historii, książek, czy filmów. My powinniśmy zwrócić jednak uwagę na dwie cechy, które w niesamowitym stopniu wpłynęły na nasz odbiór jego osoby. Przede wszystkim można go nazwać prekursorem marketingu osobistego – politycznego. Tłumy go uwielbiały, niemieccy przywódcy, młodzież i wiele innych grup, wręcz go czciły, nie zważając na ogrom jego okrucieństwa. Jego przemówienia budziły nowego silnego ducha, pobudzały tłumy do działania zgodnie z jego wolą. Potrafił przekonać ludzi, że chce ich dobra, że to, co robi wpłynie tylko na poprawę ich sytuacji. Jednocześnie sam był przekonany, że robił dobrze, w tym odcieniu możemy go uznać za szaleńca. Dopuszczał się okrucieństw, które wielu osobom nie powstałyby nawet w głowie, chociażby obozów koncentracyjnych zabijających tysiące ludzi. W maniakalny sposób chronił też samego siebie, budując ogrom schronów. To faktycznie był szaleniec i marketing manager w jednym.

Włodzimierz Lenin – komunista

Rosja, z czym nam się kojarzy? Nie zawsze możemy o niej powiedzieć dobre rzeczy. A komuna? Dla jednych to czas pracy i równości, a dla innych ubóstwa i pustych półek. Jednak jest jedna osoba w historii Rosji, którą warto poznać i docenić. Chodzi o Włodzimierza Lenina. Czym się wyróżnił? Przede wszystkim był politykiem, który stworzył podstawy teorii komunizmu. Według niego ludzie powinni być równi, państwo musi mieć wpływ na gospodarkę. Te założenia były całkiem słuszne. Nic dziwnego, że był przywódcą Rosji i politykiem, który w dalszym czasie, jak to z rosyjskimi przywódcami, a nawet dyktatorami bywa, został otoczony kultem. Włodzimierz Lenin miał bardzo bujne życie, tak samo jak korzenie. W jego żyłach płynęła krew rosyjska, żydowska, niemiecka, a przecież w tamtym okresie, a nawet dzisiaj to po prostu mieszanka wybuchowa. Spokojnie możemy go nazwać idealistą i strategiem. To właśnie on zorganizował rewolucję październikową, a w późniejszym czasie rządy bolszewików, które w ogromnym stopniu zmieniły losy Rosji. Włodzimierz Lenin, jest wymieniany, jako jeden z najbardziej wpływowych władców rosyjskich. Omawiając historię, temat komunizmu i rozwoju Rosji, zaczyna się właśnie od tej postaci, kierując uwagę na jego niezwykłość.