1

2

3

4

5

 

Bartosz Arłukowicz – do Agenta do posła

Bartosz Adam Arłukowicz urodził się na Pomorzu w 1971 roku, ukończył Pomorską Akademię Medyczną w Szczecinie, gdzie zdobył II stopień specjalizacji z pediatrii oraz gdzie jest także nauczycielem akademickim. W 2006 roku został Kawalerem Orderu Uśmiechu, nagrody przyznawanej przez dzieci. Prowadził prywatną praktykę medyczną, pracował w szczecińskim pogotowiu oraz w Klinice Chorób Dzieci przy Pomorskiej Akademii Medycznej. W 2001 roku wygrał drugą edycję programu Agent. Następnie kojarzony z lewicą zajął się działalnością samorządową oraz polityczną. W 2002 roku został radnym miasta Szczecina, w 2006 roku był szefem sztabu wyborczego kandydata na prezydenta miasta Szczecina. W 2007 roku trafił do Sejmu z listy Lewicy i Demokratów, jednak wkrótce z partią się rozstał. W 2011 roku Donald Tusk powołał go na pełnomocnika rządu ds. wykluczenia społecznego. W kolejnych wyborach Arłukowicz już startował z listy Platformy Obywatelskiej, wkrótce zostając ministrem zdrowia w drugim rządzie, którego premierem był Donald Tusk. W swojej karierze politycznej Arłukowicz zajmował się także pracami w sejmowej komisji hazardowej, w której był wiceprzewodniczącym. Składał w 2009 roku wniosek o przystąpienie do Unii Pracy, sam twierdzi, że do UP nie przystąpił, chociaż przewodniczący UP ma na ten temat nieco inne zdanie.

Waldemar Pawlak – czołowy polski strażak

Waldemar Pawlak to polityk nietuzinkowy, znany z wielkiej miłości do nowoczesnych technologii, z których prawie się doktoryzował, a jego praca o nowoczesnych sieciach neuronowych była w trakcie pisania. Mieszka w Żyrardowie, od kilku lat jest prezesem Zarządu Głównego Związku Ochotniczych Straży Pożarnych, od wielu lat kojarzony z Polskim Stronnictwem Ludowym, ale także od 1989 roku nieprzerwanie jest posłem na Sejm. Dwukrotnie powierzono mu misję tworzenia rządu, udało mu się to dopiero w 1993 roku. Pawlak był prezesem PSL od 1991 do 1997 roku oraz od 2005 do 2012, gdy zastąpił go Janusz Piechociński. Wraz z przegranymi wyborami pożegnał się także ze stanowiskiem ministra gospodarki oraz wicepremiera w rządzie Donalda Tuska. Był prezesem zarząd Warszawskiej Giełdy Towarowej. Dwukrotnie startował w wyborach prezydenckich – w 1995 roku, gdy zastąpił Józefa Zycha, oraz w przedterminowych wyborach w 2010 roku, gdy zajął 5 miejsce pod względem ilości oddanych głosów. Jest bohaterem jednej z piosenek zespołu Kult, a jego misja tworzenia rządu, zakończona porażką, jest znana jako 33 dni Pawlaka. Rzeczniczką jego rządu była Miss Polonia Ewa Wachowicz, znana z niefrasobliwej opinii, że premierowi się nie odmawia. Do PSL należy od 1990 roku, gdy powstało PSL w obecnej postaci z połączenia PSL Odrodzenie (wcześniej ZSL) oraz wilanowskiego PSL.

Dariusz Rosati – minister i nauczyciel akademicki

Dariusz Rosati urodził się w Radomiu, miał ojca Włocha, który był jeńcem wojennym. Gdy był dzieckiem jego matka podjęła decyzję o spolszczeniu jego imion oraz zrezygnowała z włoskiego obywatelstwa. Rosami studiował matematykę na Uniwersytecie Warszawskim oraz ukończył ekonomię na SGPIS. Pracował na tej uczelni jako asystent, aby w 1973 obronić pracę doktorską, w 1978 – uzyskać habilitację, a w 190 roku uzyskać tytuł profesora nauk ekonomicznych. Do 1990 roku pracował w rozmaitych instytucjach międzynarodowych, m.in. w Banku Światowym czy w Komisji Europejskiej. Od 1991 roku do 1995 pracował przy ONZ w Genewie, gdzie zajmował się krajami Europy Środkowej i Wschodniej. Od 1996 do 1990 roku należał do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Przez 2 lata był ministrem spraw zagranicznych, przez 6 lat był członkiem Rady Polityki Pieniężnej, od 2004 roku był europosłem, aby od 2011 roku trafić do Sejmu jako poseł z listy Platformy Obywatelskiej. Oprócz wielu publikacji z zakresu ekonomii, był on także rektorem szkoły im. Łazarskiego, ale również przewodniczącym rady nadzorczej Warszawskiej Grupy Inwestycyjnej, która zakończyła swoją działalność w 2006 roku. Jego żona jest projektantką mody, a córka Weronika odnajduje się na rynku medialnym jako aktorka. Należy także do licznych organizacji, zwianych z ekonomią – Polskie Towarzystwo Ekonomiczne czy Komitet Nauk Ekonomicznych PAN.

Andrzej Olechowski – od dziennikarza muzycznego po Sejm

Andrzej Olechowski urodził się w 1947 roku w Krakowie, był dziennikarzem muzycznym programu III Polskiego Radia, ale także współpracował z zespołem Trzy Korony. W Szkole Głównej Planowania i Statystyki (obecnie to Szkoła Główna Handlowa) uzyskał tytuł doktora nauk ekonomicznych. Pracował w instytucjach europejskich, np. w UNCTAD w Genewie, a w latach 1985-87 był pracownikiem Banku Światowego. W czasie pracy w instytucjach międzynarodowych był także współpracownikiem wywiadu MSW. Był ministrem finansów w rządach Jana Olszewskiego, a jako jeden z członków Bezpartyjnego Bloku Wspierania Reform został mianowany przez prezydenta na ministra spraw zagranicznych w rządzie Waldemara Pawlaka, którą to funkcję sprawował przez prawie 2 lata. Od 1994 do 1998 roku zajął się działalnością samorządową i był Przewodniczącym Rady Gminy Warszawa Wilanów. Dwukrotnie startował w wyborach prezydenckich – w 2000 i w 2010 roku. Był jednym ze współtwórców Platformy Obywatelskiej, która poparła jego kandydaturę na stanowisko prezydenta Warszawy w 2002 roku. W 2009 roku ogłosił wystąpienie z Platformy Obywatelskiej, oprócz epizodu z wyborami prezydenckimi w 2010 roku, zajmuje się głównie działalnością związaną z gospodarką, jest m.in. przewodniczącym rady nadzorczej banku Handlowego, współpracował także Business Centre Club.

Maciej Płażyński i pamięć o Polonii

Urodzony w 1958 roku Maciej Płażyński pozostanie w pamięci głównie jako jeden z Trzech Tenorów, ponieważ razem z Donaldem Tuskiem i Andrzejem Olechowskim tworzył Platformę Obywatelską. Zginął w katastrofie lotniczej pod Smoleńskiem razem z prezydentem Lechem Kaczyńskim. Współtworzył Niezależne Zrzeszenie Studentów, a od 1983 roku kierował Spółdzielnią Świetlik, która dała pracę działaczom opozycji – tu pracował Donald Tusk. W 1990 roku został powołany przez Tadeusza Mazowieckiego na wojewodę gdańskiego, a z tej funkcji odwołał go Włodzimierz Cimoszewicz sześć lat później, co spowodowało serię strajków. Do Sejmu dostał się w 1997 roku z listy AWS, a następnie został Marszałkiem Sejmu. W 2001 roku kandyduje z listy PO, a gdy PO zamienia się w partię – zostaje jej pierwszym przewodniczącym. Oficjalnie odchodzi w 2003 roku. W 2005 roku dostaje się do Senatu jako niezależny kandydat i zostaje wicemarszałkiem. W 2007 roku wystartował z list PIS, i ponownie dostał się do Sejmu, ale zakończył swoją przyjaźń z Klubem Parlamentarnym PIS. Był prezesem Stowarzyszenia Wspólnota Polska, która zajmowała się Polonią, głównie mieszkającą na terenach byłych republik radzieckich. Pochowano go w Bazylice Mariackiej w Gdańsku. Odznaczony pośmiertnie Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski. Współtwórca Kongresu Liberałów.

Donald Franciszek Tusk

Obecny premier rządu, pełniący tę funkcję ponad 2000 dni – Donald Franciszek Tusk – z wykształcenia jest historykiem, a historię ukończył na Uniwersytecie Gdańskim. W swojej politycznej przeszłości był posłem i senatorem, Wicemarszałkiem Sejmu i Wicemarszałkiem Senatu. Przewinął się przez Niezależne Zrzeszenie Studentów Polskich, później zamienione na NZS, które współtworzył. W latach 80., w związku z wydanych zakazem pracy jako efekcie jego działalności politycznej, przez 7 lat pracował fizycznie w firmie, którą założył Maciej Płażyński. Współtworzył Kongres Liberalno-Demokratyczny, a gdy w 1994 powstała Unia Wolności z połączenia KLD oraz Unii Demokratycznej, był jednym z wiceprzewodniczących Unii Wolności. W styczniu 2001 roku, razem z Andrzejem Olechowskim oraz Maciejem Płażyńskim, powołał Platformę Obywatelską, a od czerwca 2003 roku jest bez przerwy przewodniczącym partii. W 2005 roku Donald Tusk był kandydatem Platformy Obywatelskiej na prezydenta, przegrał jednak wybory z Lechem Kaczyńskim. Jednym z powodów jego przegranej była sławna sprawa dziadka w Wehrmachcie. Historia dziadka, podobnie jak wielu Kaszubów, została wyjaśniona, jednak Tusk nie mógł liczyć na wygranie wyborów. Jest fanem piłki nożnej, ale także wielkim orędownikiem powstania boisk Orlików na terenie całego kraju.

Za co Włoszczowa może być wdzięczna Gosiewskiemu

Przemysław Gosiewski, dosyć charakterystyczny poseł Prawa i Sprawiedliwości, zginął w katastrofie lotniczej pod Smoleńskiem 10 kwietnia 2010 roku wraz z polską delegacją, która udała się na rocznicowe obchody rocznicy tragedii katyńskiej. Ukończył Wydział Prawa Uniwersytetu Gdańskiego. W 1984 roku związał się z Niezależnym Zrzeszeniem Studentów Uniwersytetu Gdańskiego, był tam także studentem Lecha Kaczyńskiego, a następnie związał się także z Jarosławem Kaczyńskim. Wspólnie z nimi tworzył Porozumienie Centrum, a następnie był czynnym działaczem Prawa i Sprawiedliwości, gdy jako partia już była i działała. Gdy Lech Kaczyński był ministrem sprawiedliwości, Przemysław Gosiewski był jego doradcą. Był także wicepremierem oraz sekretarzem stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. Mimo że urodził się w Darłowie, a mieszkał w Warszawie, to jako poseł reprezentował region kielecki. Oprócz jego licznych aktywności, także w SKOK-ach, należy dodać jedną – to właśnie Przemysławowi Gosiewskiemu Polacy zawdzięczają fakt, że ekspres na trasie Warszawa-Kraków zatrzymuje się na jednej stacji – stacji Włoszczowa. Organizował także struktury PIS w województwie świętokrzyskim. W swojej zawodowej przeszłości by kierownikiem biura poselskiego posła Adama Glapińskiego, a w 1995 był także pełnomocnikiem sztabu wyborczego Lecha Kaczyńskiego w czasie wyborów prezydenckich, z których Kaczyński się ostatecznie wycofał.

Hanna Suchocka pierwsza premier

Hanna Suchocka na scenie politycznej pojawiła się jeszcze w latach 70. Była działaczką Stronnictwa Demokratycznego, z którego ramienia była posłem. Ukończyła Wydział Prawa na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, gdzie uzyskała tytuł doktora nauk prawnych. Była także nauczycielem akademickim, między innymi na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim i na swoim macierzystym wydziale w Poznaniu. Przestała być członkiem Stronnictwa Demokratycznego w 1984 roku, wcześniej jednak nie chciała się zgodzić i poprzeć wniosku o delegalizację NSZZ Solidarność, za co ukarał ją partyjny Sąd Dyscyplinarny. Po 1989 roku była wybierana jako poseł z listy Unii Demokratycznej i Unii Wolności. W rządzie Jerzego Buzka była ministrem sprawiedliwości, pełniąc jednocześnie funkcje prokuratora generalnego, natomiast od lipca 1992 do października 1993 była premierem rządu. Od 2001 roku jest ambasadorem Rzeczpospolitej Polski przy Stolicy Apostolskiej. To właśnie premier Suchockiej zawdzięczamy Program Powszechnej Prywatyzacji oraz reformę administracyjną z podziałem na większe województwa oraz wdrożenie powiatów. Suchocka ma kilka tytułów doktora honoris causa, między innymi przyznanych przez Uniwersytet Oklahoma, Uniwersytet Kardynała Stefana Wyszyńskiego czy Papieski Instytut Laterański. Z zawodu jest radcą prawnym, a aplikację radcowską zrobiła przed tytułem doktora.

Radosław Sikorski nie tylko minister od spraw trudnych

Radosław Sikorski przez wiele lat kazał się do siebie zwracać per Radek, zmienił zdanie dopiero wtedy, gdy został ministrem. Za rządów premiera Kazimierza Marcinkiewicza oraz Jarosława Kaczyńskiego był ministrem obrony narodowej, od 2007 roku został mianowany przez premiera Donalda Tuska na ministra spraw zagranicznych. Urodził się w Bydgoszczy, gdy w 1981 roku był w Wielkiej Brytanii, aby nauczyć się języka, a w tym czasie w Polsce wprowadzono stan wojenny, wystąpił o azyl polityczny, który uzyskał. Był dziennikarzem freelancerem różnych gazet brytyjskich, w 1986 wyjechał do Afganistanu, a w 1989 roku wygrał konkurs World Press Photo. W swojej karierze politycznej był także wiceministrem obrony narodowej (premierem był Jan Olszewski), w latach 1998 – 2001 (premier Jerzy Buzek) był wiceministrem spraw zagranicznych. Opowiadał się za szybkim przyłączeniem do NATO. W 2010 roku, gdy Platforma Obywatelska przeprowadziła prawybory, startował obok Bronisława Komorowskiego jako kandydat na prezydenta Polski. Jego żoną jest znana amerykańska dziennikarka Anne Applebaum. Dopiero w 2006 roku zrzekł się obywatelstwa brytyjskiego, po części była to odpowiedź na działania Wojskowych Służb Informacyjnych, które przez 3 lata zajmowały się jego inwigilacją właśnie z tytułu podwójnego obywatelstwa. Jest także autorem wielu książek, głównie o tematyce międzynarodowej.

Bronisław Komorowski polityk

Bronisław Maria Komorowski, z wykształcenia historyk, w historii polskiej polityki zapisze się na pewno jako prezydent, ponieważ tę funkcję sprawuje od 6 sierpnia 2010 roku. Komorowski, po śmierci prezydenta Lecha Kaczyńskiego w Smoleńsku, pełnił funkcję prezydenta Polski od 10 kwietnia do 8 lipca 2010 roku. Wcześniej był posłem na Sejm, a w 2010 roku był Marszałkiem Sejmu, a pełniona funkcja, zgodnie z Konstytucją Polski, umożliwiała mu pełnienie obowiązków prezydenta Polski w sytuacji, gdyby ten zmarł. Komorowski jest znany jako wielbiciel polowań, ale głośne się też stały jego wpisy pamiątkowe do różnych ksiąg, w których pojawiały się błędy ortograficzne. Jako dziecko przeprowadził się do Pruszkowa, uczęszczał do liceum w Warszawie, po raz pierwszy został zatrzymany za działalność opozycyjną w 1971 roku. Działał w harcerstwie, gdzie poznał swoją przyszłą żonę. W latach 70. był jednym z działaczy Ruchu Obrony Praw Człowieka i Obywatela. W 1980 przystąpił do NSZZ Solidarność Regionu Mazowsze, od grudnia 1981 do czerwca 1982 był internowany. Był związany z Unią Demokratyczną, Unią Wolności, następnie współtworzył Stronnictwo Liberalno-Demokratyczne, które przyłączyło się do AWS Solidarność. Od 2001 roku jest związany z Platformą Obywatelską, w której pełnił funkcję między innymi wiceprzewodniczącego. Był Ministrem Obrony Narodowej, gdy premierem był Jerzy Buzek, wicemarszałkiem Sejmu, a w latach 2007 – 2010 był także Marszałkiem Sejmu.