Archive for the ‘Polityka’ Category

Salon polityczny Trójki

Program Trzeci Polskiego Radia we wszystkie dni powszednie o godzinie 8:13 nadaje audycję Salon polityczny Trójki. Program publicystyczny prowadzą Beata Michniewicz i Marcin Zaborski. Jego tematem są rozmowy z politykami dotyczące bieżących wydarzeniach polskiej i światowej sceny politycznej. W audycji ostatnio wystąpili tacy politycy jak Grzegorz Schetyna, Beata Kempa, Krystyna Szumilas i Adam Bielan. Rozmowy prowadzone w audycji są w sposób żywy, barwny i dynamiczny. Dotyczą one bieżących spraw politycznych nie tylko naszego kraju. W moim odczuciu prowadzący dbają o rzetelne przedstawianie podejmowanych tematów. Słuchacz odbiera istotne informacje w formie jasnej, zrozumiałej i klarownej. Polskie Radio uruchomiło specjalną stronę dla dziennikarzy – dlamediow.polskieradio.pl, z której mogą oni pobrać nagrania wideo wywiadów. Umieszczane na stronie linki kierują do nagrań emisyjnych w rozdzielczości HD (format h.264). Nagrania dostępne są przez tydzień od emisji audycji, natomiast później zostają przeniesione do archiwum. Uważam, iż jest to doskonały sposób na zapewnienie wszechstronnego dostępu do audycji. Salon polityczny Trójki – nie tylko miły dla ucha, w lekkostrawnej formie, ale też o każdej porze dnia i nocy dostępny w Internecie. Polecam dla tych, którzy chcą zrozumieć, to co się dzieje w naszej polityce.

Polska radiofonia emigracyjna – dobre źródło informacji

Obecnie Polska jest krajem demokratycznym. Obywatele mają zagwarantowane prawo do wolności słowa. Istnieje pluralizm polityczny, a media mogą swobodnie pełnić funkcję informacyjną i kontrolującą działania polityków w kraju. Natomiast w czasach istnienia PRL-u trudniej było o uzyskanie w mediach wiarygodnej i rzetelnej informacji. Wszystkie krajowe środki przekazu były w pełni podporządkowane monopolistycznej partii rządzącej – PZPR. Polacy, którzy pragnęli kontaktu z wolną, zachodnią Europą i obiektywizmu, zostawali audytorium mediów emigracyjnych. Ważną rolę w rzetelnym, obiektywnym przedstawianiu i komentowaniu wydarzeń politycznych zachodzących w PRL odegrały emigracyjne rozgłośnie radiowe. Były to głównie: Polska Sekcja BBC, Rozgłośnia Polska Radia Wolna Europa (założona i prowadzona przez Jana Nowaka-Jeziorańskiego) i Głos Ameryki. BBC bardzo często stawiano zarzuty (w pewnej mierze słuszne) o zbytnie koncentrowanie się na wydarzeniach na Zachodzie zamiast tych w Polsce. Jednakże ta stacja dokonała przełomu, nadając wywiad z ówczesnym rzecznikiem prasowym PRL, Jerzym Urbanem. Był to pierwszy wywiad w radiu emigracyjnym z przedstawicielem polskiego rządu. Natomiast Radio Wolna Europa krytycznie komentowało wszystkie aktualne wydarzenia w Polsce, narażając się na częste konflikty z naszym rządem i swoimi przełożonymi.

Polska zaślepiona katolicyzmem?

Jedną z głośnych swego czasu afer politycznych było oskarżenie Jerzego Urbana o obrazę papieża Jana Pawła II. W 2002 r. polityk opublikował w swoim tygodniku NIE artykuł Obwoźne sado-maso. W sposób bardzo obrazowy naśmiewał się z niepokojącego wówczas stanu zdrowia głowy Kościoła, używając określeń typu sędziwy bożek, żywy trup, gasnący starzec. Polityk został oskarżony przed sądem o obrazę Jana Pawła II. Urban nie przyznał się do winy, a proces wzbudził wiele kontrowersji i wywołał różnorodne opinie. Zdaniem jednych redaktor naczelny NIE w sposób zamierzony wywołał skandal w czasie pielgrzymki Papieża do Polski. Natomiast według innych miał prawo jako ateista wyrażać swoje poglądy, w dodatku w ramach satyry zamieszczanej na łamach prasy takie działania są dopuszczalne. Międzynarodowy Instytut Prasy w Wiedniu zastanawiał się nawet, czy nie jest to forma cenzury nałożona przez prokatolickie państwo. Sąd uznał winę Jerzego Urbana i skazał go na 20 tysięcy zł grzywny. Polityk nie zamierzał łatwo się poddać, więc złożył odwołanie do Trybunału w Strasburgu. Instytucja orzekła, że czyn Urbana nie wykracza poza prawo do wolności słowa. Afera była dość ciekawa – polityk zapewne specjalnie zamierzał wywołać skandal. W Polsce istnieje ogromny kult zmarłego papieża – czy to oznacza jednak, że nie można go krytykować?

Niebezpieczne szpony totalitaryzmu

Powszechnie znany i jeden z najbardziej niebezpiecznych ustrojów politycznych… totalitaryzm. Już w czasach zamierzchłych istnieli ambitni despoci, którzy pragnęli posiadać „rząd dusz”, zagarnąć tylko dla siebie władzę nad narodami. W Grecji narodził się ustrój zwany tyranią, który polegał na właśnie na skupieniu nieograniczonej władzy w rękach jednostki. Jednym z popularnych tyranów był Polikrates. Nowożytny totalitaryzm stworzył w latach 20-tych XX w. Benito Mussolini. W latach 30-tych nastąpił rozwój tego ustroju w Europie w formach: ostrzejszej i łagodniejszej (autorytaryzm). 3 modelowe totalitaryzmy to włoski faszyzm (Benito Mussolini), niemiecki nazizm (Adolf Hitler) i radziecki komunizm (Józef Stalin). W tej formie rządów istotną rolę odgrywają: propaganda, monopol informacyjny, działalność tajnych służb specjalnych, podporządkowanie życia poszczególnych jednostek władzy państwowej, istnienie lidera otaczanego kultem i utopia celów. Dobrym miejscem do rozwoju systemów totalitarnych są państwa biedne i niestabilne finansowo. Rozgoryczeni obywatele pragną polepszenia warunków życia. Kiedy pojawia się ktoś, kto im to oferuje, a w dodatku potrafi zrealizować obietnice stanowczo i charyzmatycznie, gotowi są pójść za nim w ogień. Wprawdzie totalitaryzm w Europie już umarł, lecz warto jest patrzeć władzy na ręce. Zawsze może znaleźć się ktoś, kto zechciałby rządzić wszystkimi.

Politeja – vivat stan średni

Czy ktoś kojarzy, czym jest politeja? Rodzaj broni greckiej, odmiana falangi, związek polis? Zapewne niewielu zna ten ustrój polityczny, ponieważ dzisiaj władze już go nie praktykują. Natomiast Arystoteles w swoim traktacie Polityka wymieniał go jako najlepszy z ustrojów. Politeję można zdefiniować jako połączenie oligarchii i demokracji. Wprowadza on podział na klasy społeczne, jednakże dominującą rolę pełni klasa średnia, zazwyczaj najliczniejsza w większości społeczeństw. Jej członkowie – podobnie jak mieszczaństwo czasów nowożytnych – żyją w sposób spokojny, umiarkowany, ostrożny. Nie przejawiają chęci do nagłych przewrotów i zmian. Tym samym stanowią doskonały hamulec dla stanów skrajnych – biedoty i arystokracji. Klasa średnia według sympatyków politeji stanowi gwarant równowagi społecznej i stabilności ustroju. Dzisiaj politeja w Europie nie miałaby racji bytu, ponieważ ściśle ustalone podziały na klasy już od dawna budzą naszą niechęć. Natomiast w świecie starożytnym z pewnością była formą bardzo sensowną i odpowiednią dla istniejącej struktury społecznej. Protekcja Arystotelesa jest w pełni zrozumiała. Jako zagorzały zwolennik teorii złotego środka filozof z pewnością dostrzegł realizację swojego naczelnego postulatu w formie ustroju politycznego. Wniosek płynie stąd taki, że Grecy byli zarówno inteligentnymi filozofami, jak też dobrymi politykami.

Od studenckich organizacji do stołka prezydenta

Aleksander Kwaśniewski urodził się 15 listopada 1954 roku w Białogradzie. Z zawodu jest dziennikarzem, a w dodatku jednym z najbardziej znanych polskich polityków. W czasach PRL działał w szeregach Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, natomiast w demokratycznym państwie założył Socjaldemokrację Rzeczypospolitej Polskiej. Od 23 grudnia 1995 do 23 grudnia 2005 roku piastował urząd prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej. Za jego rządów Polska została członkiem NATO i UE, co z pewnością stanowi historyczne sukcesy polityczne. Kwaśniewski podczas prezydentury aktywnie działał w dziedzinie polityki zagranicznej. Podejmował w Polsce prezydentów USA Billa Clintona i George’a W.Busha oraz królową Wielkiej Brytanii Elżbietę II. W 2003 r. wydał postanowienie o wysłaniu Polskiego Kontyngentu Wojskowego do Iraku. W 2004 r. pełnił funkcję mediatora podczas pomarańczowej rewolucji na Ukrainie. Aleksander Kwaśniewski otrzymał sporą ilość odznaczeń, w tym : Order Odrodzenia Polski I klasy, Wielki Krzyż Orderu Zbawiciela i Order Zasługi Republiki Federalnej Niemiec. Jako prezydent miał duże poparcie społeczne, o czym najlepiej świadczy fakt wybrania go na drugą kadencję. Jest on jednym z aktywniejszych, odważniejszych i bardziej kulturalnych polskich polityków. Zdarzały mu się jednak wpadki związane z nadużyciem alkoholu, np. podczas wizyty w Charkowie w 1999 r.

Siła nie tkwi w rozmiarze

Nicolas Sarkozy to francuski polityk, znany przede wszystkim jako prezydent Republiki Francuskiej (piastował ten urząd w latach 2007-2012). Urodził się 28 stycznia 1955 roku w Paryżu. Ma korzenie węgiersko–żydowskie. Jego kariera polityczna była bardzo dynamiczna. Już w wieku 22 lat otrzymał mandat radnego miasta Neuilly-sur-Seine, a następnie został jego burmistrzem. Później piastował rozmaite odpowiedzialne funkcje w państwie francuskim, takie jak: minister ds. budżetu, minister spraw wewnętrznych i rzecznik prasowy rządu. Sarkozy jest ważną figurą także na arenie międzynarodowej. Pełni funkcję posła i deputowanego do Parlamentu Europejskiego. Podczas swojej prezydentury już w pierwszym roku władzy przeprowadził ponad 50 reform, a jego rząd opracował ok.300 ustaw dotyczących prywatyzacji, ograniczenia biurokracji, obniżenia składek ubezpieczeniowych i wprowadzenia elastycznych rozwiązań w zakresie czasu pracy. Jego sukcesy na arenie międzynarodowej to wkład w rozszerzenie grupy G8 do G13 poprzez przyjęcie w jej grono Chin, Indii, Meksyku, Brazylii i RPA oraz wzięcie udziału w negocjacjach unijno-libijskich. Ubiegał się o reelekcję w wyborach, jednakże w czasie swojej kadencji stracił poparcie społeczeństwa. Nowym prezydentem Francji został François Hollande. Nicolas Sarkozy słynie w Polsce przede wszystkim z niskiego wzrostu – obiektu wielu żartów.

Nie dla Kościoła, nie dla prawicy

Jerzy Urban urodził się 3 sierpnia 1933 roku w Łodzi. Znany również jako Jerzy Kibic i Klakson podejmował się w swojej karierze wielu różnych ról: dziennikarza, polityka, pisarza, scenarzysty. W latach 1981-1989 był rzecznikiem prasowym rządu PRL. Został inicjatorem ogromnego przełomu, jaki nastąpił w relacjach polskich mediów emigracyjnych i władz Polski z czasów socjalizmu. Był pierwszym politykiem PRL-u, który w lutym 1987 roku zdecydował się przełamać tabu i udzielić wywiadu dziennikarzowi Polskiej Sekcji BBC, Krzysztofowi Pszenickiemu. Z dzisiejszej perspektywy może to się wydawać błahostką, jednak w latach 80-tych spowodowało coraz częstsze przypadki wypowiadania się w radiofonii emigracyjnej przedstawicieli ówczesnych polskich władz, co stanowiło ogromny progres z punktu widzenia zasady dziennikarskiego obiektywizmu. Po transformacji politycznej Jerzy Urban został członkiem Socjaldemokracji Rzeczpospolitej Polskiej, a następnie w 1994 r. – Sojuszu Lewicy Demokratycznej. Od 1990 r. jest redaktorem naczelnym społeczno-politycznego czasopisma NIE – dziennik cotygodniowy. Tygodnik słynie z nieobiektywności, wulgarności i ogromnego antyklerykalizmu. Jerzy Urban był zamieszany w wiele afer politycznych, a w 2002 r. wytoczono przeciwko niemu proces o obrazę papieża Jana Pawła II. Polski polityk jawnie naśmiewał się ze złego stanu zdrowia głowy Kościoła.

Włoski magnat medialny

Silvio Berlusconi urodził się 29 września 1936 roku w Mediolanie. Ten włoski polityk jest liderem i twórcą prawicowo-konserwatywnej partii Forza Italia. Włoch jest bardzo zdecydowanym wojownikiem o zajmowanie ważnego miejsca na arenie politycznej. Trzykrotnie zostawał włoskim premierem i dwukrotnie podał się do dymisji. Gdy 11 kwietnia 2006 roku utracił stanowisko po raz drugi wskutek przegranej w wyborach, z prawdziwie męską charyzmą walczył o utrzymanie wpływów, domagając się powtórnego podliczenia głosów po zwycięstwie centrolewicy. Berlusconi to postać kontrowersyjna i niejednoznaczna. Z jednej strony, otrzymał kilka istotnych odznaczeń, takich jak: Order Zasług w Pracy, Krzyż Wielki Orderu Zasługi RP oraz Krzyż Wielki Konstantyńskiego Orderu Wojskowego św. Jerzego. W latach 2001 – 2006 przeprowadził również wiele reform w państwie włoskim, w tym reformę szkolnictwa, zasad wydawania prawa jazdy i dekret Urbaniego (kary za piractwo internetowe). Z drugiej strony, Berlusconi jest oskarżany o korupcję. Potrafił również używać na forum publicznym niecenzuralnych określeń wobec przeciwników politycznych. Włoch to także właściciel grupy Mediaset i największy włoski magnat medialny. Jego działania zapoczątkowały proces berlusconizacji mediów, który polega na ich kontrolowaniu przez państwo i niskim poziomie profesjonalizmu dziennikarskiego.

Polityka w świecie starożytnym – mądrości Arystotelesa

Polityka to obecnie jedno z powszechnie stosowanych pojęć. Dla jednych jest ona sztuką, dla drugich – interesującym światem do obserwacji, dla innych – areną walki dla wiecznie spierających się ludzi władzy. To pojęcie znali już starożytni, którzy pisali o niej pisma i traktaty. Grecki filozof Arystoteles napisał rozprawę o tytule Polityka, w której podejmuje wątki z poprzedniego dzieła – Etyki Nikomachejskiej. Polityka jest polemiką dla innego ważnego dzieła filozoficznego – Państwa Platona. Według Arystotelesa państwo powinno być różnorodne, aby mogło istnieć we właściwej formie. Wspólnota nie jest dla niego centralizacją i ujednoliceniem, lecz urozmaiceniem oraz wszechstronnością myśli i poglądów. To rozumienie jest dość bliskie czasom współczesnym. W epoce kultu demokracji bardzo ceni się wolność słowa, rozmaitość ideologii i myśli politycznych oraz dyskusję i otwartą konfrontację poglądów. Pomimo ogromnej różnicy czasów wydaje się, że myślenie Arystotelesa jest bardzo bliskie naszemu rozumieniu idealnego ustroju politycznego. Jednak różnica stuleci zrobiła swoje. Istotnym wątkiem rozprawy Polityka jest typologia 6 ustrojów państwowych: monarchii, arystokracji, politeji, oligarchii, tyranii i demokracji. Demokracja wg filozofa jest jednym z systemów zwyrodniałych, natomiast ideał stanowi politeja łącząca elementy demokracji i oligarchii.