1

2

3

4

5

 

Sławomir Nowak – minister od autostrad

Sławomir Nowak urodził się w 1974 roku w gdański, z wykształcenia jest politologiem, chociaż miał także własną firmę reklamową oraz był wiceprezesem Radia Gdańsk. Politycznie zaczynał w Kongresie Liberalno-Demokratycznym, a po jego połączeniu z UD, wstąpił do Unii Wolności. W 2004 wszedł do Sejmu na miejsce Janusza Lewandowskiego, który został europosłem (sam Nowak w wyborach w 2001 roku nie dostał się do Sejmu). Gdy w 2007 roku startował w Gdańsku jako poseł, dobył największe poparcie, za nim był Jarosław Wałęsa oraz Maciej Płażyński. Był między innymi szefem gabinetu politycznego premiera, a w 2010 roku był szefem sztabu wyborczego Bronisława Komorowskiego w wyborach prezydenckich. W 2011 roku został powołany na ministra transportu, budownictwa i gospodarki morskiej. W 2010 roku, po wyborach prezydenckich, został sekretarzem stanu w Kancelarii Prezydenta, zajmującym się kontaktami z rządem i parlamentem. Sławomir Nowak obiecywał rozbudowę sieci dróg i autostrad, jednak nie poszerza się ona tak szybko, jak zapewniał w chwili obejmowania stanowiska. Ostatnio Nowak dał się poznać, dzięki publikacjom prasowym, głównie jako wielki miłośnik drogich zegarków, a jednocześnie jako osoba, która chce pozwać jeden z tygodników na 30 milionów złotych. Był także przewodniczącym Regionu Pomorze Platformy Obywatelskiej.

Marek Sawicki minister rolnictwa

Marek Sawicki, urodzony w 1958 roku w Sawicach w powiecie sokołowskim, w Sejmie jest bez przerwy od 1993 roku, od 1990 roku należy do Polskiego Stronnictwa Ludowego, od 2007 roku do 2012 był ministrem rolnictwa, podał się do dymisji w związku z aferą, związaną z obsadzaniem stanowisk w Agencji Rynku Rolnego. Ukończył wydział rolniczy w Wyższej Szkole Rolniczo-Pedagogicznej w Siedlcach, gdzie przez 3 lata pracował jako adiunkt, a w 2006 roku obronił pracę doktorską (wówczas uczelnia była już Akademią Podlaską). Przez rok był pracownikiem w sokołowskiej cukrowni oraz nauczycielem w Zespole Szkół Rolniczych w Sokołowie Podlaskim. Przez 6 lat był wójtem gminy Repki, był także pełnomocnikiem rządu do spraw telekomunikacji na wsi. Od wielu lat jest właścicielem gospodarstwa rolnego. W 2004 roku startował w wyborach do Europarlamentu, jednak nie został wybrany. Na stanowisku ministra rolnictwa Sawickiego zastąpił Stanisław Kalemba. Każdy z panów może się pochwalić wpadkami za czasów swojego ministrowania – za czasów Sawickiego głośna była sprawa dodawania soli drogowej do produktów spożywczych, jednak ze względu na to, że ministerstwo bezpośredniego odpowiadało za inspekcję weterynaryjną, wszelkie informacje dla branży mięsnej nie ujrzały światła dziennego, natomiast Stanisław Kalemba to z kolei osoba, która powinna odpowiedzieć za aferę mięsną, czyli znalezienie setek ton mięsa z uboju chorych zwierząt, które trafiało do zakładów mięsnych.

Bronisław Geremek polityk

Bronisław Geremek (urodzony w 1932 roku, zginął w 2009 roku w wypadku samochodowym, który sam spowodował) naprawdę nazywał się Benjamin Lewertow, trafił do getta warszawskiego, z którego w 1942 roku uciekł i wraz z matką ukrywał się u Stefana Gieremka, który po wojnie został jego ojczymem. Studiował na wydziale historycznym Uniwersytetu Warszawskiego, a następnie skorzystał ze stypendium zagranicznego. W 1989 roku uzyskał tytuł profesora nauk humanistycznych. Był pracownikiem Polskiej Akademii Nauk i wykładowcą na francuskiej Sorbonie. Od 1997 roku był ministrem spraw zagranicznych, przewodniczącym Unii Wolności, a od 2004 roku europosłem. W 1980 był jednym z doradców i ekspertów powstającego NSZZ Solidarność. W czasie stanu wojennego internowany, pozostawał doradcą Lecha Wałęsy. W 1989 roku uczestniczył w obradach Okrągłego Stołu. Od 2005 roku należał do Partii Demokratycznej. Jego nietypowym hobby było kolekcjonowanie fajek, które zresztą namiętnie palił. Jedna z sal sejmowych została nazwana jego imieniem i nazwiskiem, a rok później Parlament Europejski w Strasburgu nazwał jego nazwiskiem dziedziniec. W swojej pracy naukowej zajmował się Średniowieczem, jego rozprawa doktorska opisywała rynek pracy w Paryżu oraz problem prostytucji w tym właśnie okresie. W 1950 przystąpił do PZPR, a w 1968, gdy wojska Układu Warszawskiego zaatakowały Czechosłowację, na znak protestu opuścił partię.

Włodzimierz Cimoszewicz

Włodzimierz Cimoszewicz, urodzony w 1950 roku w Warszawie, od kilku lat jest głównie znany jako ten, który chętnie zaszywa się w Puszczy Białowieskiej, począwszy od 1985 roku, gdy nabył tam gospodarstwo rolne, chociaż w życiu politycznym uczestniczy. W swojej politycznej karierze obejmował stanowiska premiera, Marszałka Sejmu, ministra spraw zagranicznych oraz ministra sprawiedliwości i prokuratora generalnego. W 1978 roku Cimoszewicz otrzymał tytuł doktora nauk prawnych, a od 2006 roku jest wykładowcą na Uniwersytecie w Białymstoku. Jest inicjatorem akcji antykorupcyjnej w rządzie – czyste ręce – z 1994 roku. W 2005 roku kandydował na prezydenta (szefem jego sztabu wyborczego była Katarzyna Piekarska), ale z wyborów zrezygnował, jednocześnie wycofując się na dwa lata z życia politycznego. Jednym z powodów jego rezygnacji było przesłuchiwanie przez komisję śledczą do sprawy prywatyzacji PKN Orlen. W 2007 roku został senatorem jako jedyny kandydat niezależny w okręgu białostockim. W Senacie przewodniczy Komisji Spraw Zagranicznych. Jego polityczni koledzy w 2011 roku wykreślili go z członka SLD. Kandydował na sekretarza generalnego Rady Europy. Marszałkiem Sejmu został wybrany w czasie głosowania, w którym pokonał Józefa Zycha, a po wcześniejszej rezygnacji Józefa Oleksego. Do sejmu na początku lato 90. kandydował z ramienia SLD.

Wojciech Olejniczak czyli utracona szansa lewicy

Wojciech Olejniczak był jednym z najmłodszych ministrów rolnictwa od 2003 do 2005 roku, był także wicemarszałkiem Sejmu. Przez 3 lata od 2005 roku był przewodniczącym Sojuszu Lewicy Demokratycznej, a od 2009 roku jest europosłem. W 2007 roku obronił pracę doktorską z zakresu ekonomii na SGGW. W swojej politycznej przeszłości ma w dorobku także bycie przewodniczącym krajowej rady Związku Młodzieży Wiejskiej oraz Parlamentu Studentów RP. W 2000 roku był w sztabie wyborczym Aleksandra Kwaśniewskiego, gdzie odpowiadał za stronę wizerunkową. Pięć lat później był członkiem komitetu wyborczego Włodzimierza Cimoszewicza w wyborach prezydenckich. Na stanowisku przewodniczącego SLD zastąpił go Grzegorz Napieralski. W 2010 roku kandydował na prezydenta Warszawy, ostatecznie zajął trzecie miejsce. Od ponad 10 lat jest w zarządzie głównym Ochotniczych Straży Pożarnych. Jedną z bardziej medialnych działalności Olejniczaka było uratowanie kobiety z płonącego domu w 2007 roku. Ostatnio Olejniczak jest znany głównie z telewizji, gdzie chętnie dzieli się swoimi doświadczeniami z przygotowania do triatlonu, ale znana jest także jego działalności i wielka miłość do piłki nożnej, w którą chętnie gra; stworzył także mały klub sportowy. Od 2007 roku przewodniczył także klubowi poselskiemu Lewica, zastępując Jerzego Szmajdzińskiego.

Hanna Gronkiewicz-Waltz

Obecna pani prezydent Warszawy nie cieszy się zbyt wielką popularnością wśród mieszkańców miasta. Może to efekt tego, że funkcję prezydenta sprawuje już drugą kadencję, a jest to kadencja pełna wpadek w postaci podwyżek cen biletów komunikacji miejskiej, ograniczaniu ilości połączeń oraz podwyżek cen za wywóz śmieci. Jednak Hanna Gronkiewicz, urodzona w 1952 roku w Warszawie, zna to miasto lepiej niż inni. Z wykształcenia prawnik, jako wykładowca pracuje na Uniwersytecie Warszawskim oraz na Uniwersytecie Kardynała Stefana Wyszyńskiego. W latach 1992 – 2001 była prezesem Narodowego Banku Polskiego, przewodnicząc jednocześnie Radzie Polityki Pieniężnej (od 1998 do 2001 roku). W 2001 roku została wiceprezesem EBOR, a od grudnia 2006 roku jest prezydentem miasta stołecznego. Jednocześnie pełni także funkcję wiceprzewodniczącej Platformy Obywatelskiej. Jako prezes NBP odpowiadała między innymi za denominację, przeprowadzoną w 1995 roku. W tym też roku kandydowała na prezydenta Polski. Od 2005 roku należy do Platformy Obywatelskiej, gdzie odpowiadała za przebudowę struktur partii w okręgu warszawskim. Jest pierwszą kobietą prezydentem Warszawy. Miesięcznik Globar Finance zaliczał ją w ciągu kilku lat do najważniejszych prezesów banków centralnych na świecie (w latach 1994, 1997 – 1999).

Kazimierz Marcinkiewicz – premier yes yes yes

Kazimierz Marcinkiewicz, urodzony w 1959 roku w Gorzowie Wielkopolskim, tak bardzo się kojarzy z PIS, że aż trudno uwierzyć, że swoją karierę polityczną zaczynał w innej partii. Marcinkiewicz był nauczycielem (uczył matematyki i fizyki), ale także kuratorem oświaty czy dyrektorem. W rządzie Hanny Suchockiej przez dwa lata był wiceministrem edukacji narodowej. W 1989 roku tworzył Zjednoczenie Chrześcijańsko-Narodowe, gdy ZCHN połączyło się, tworząc Przymierze Prawicy, które następnie stało się częścią Prawa i Sprawiedliwości. Od 2002 roku był członkiem PIS. W 2006 roku przez miesiąc pełnił obowiązki ministra skarbu, od października 2005 do lipca 2006 był premierem, który dbał głównie o wizerunek, a w pewnym momencie cieszył się największym poparciem spośród wszystkich polityków. W lipcu 2006 roku został powołany na zarządcę komisarycznego (pełniącego obowiązki prezydenta) w Warszawie. Startował także w tym roku na prezydenta miasta, ale przegrał z Hanną Gronkiewicz-Waltz. Od marca 2007 roku pracował w Europejskim Banku Odbudowy i Rozwoju, a od 2008 roku – w Goldman Sachs. Rok później rozszedł się z pierwszą żoną i wziął ślub z dużo młodszą Isabel, a ich związek stał się tematem plotkarskich portali. W 2013 roku, razem z Romanem Giertychem, utworzył Instytut Myśli Państwowej. W 2007 roku odszedł z PIS.

Anna Grodzka – pierwsza kobieta transseksualna w Sejmie

Anna Grodzka, urodzona w 1954 roku w Otwocku, przez wiele lat była Krzysztofem Bogdanem Bęgowskim, w 2007 roku dowiedziała się, że była adoptowana, a w 2010 roku zakończyła proces formalnej zmiany płci w klinice w Bangkoku. Jej historia była sfilmowana dla kanału HBO. Ukończyła psychologię kliniczną na Uniwersytecie Warszawskim. W czasach PRL była członkinią PZPR, a po 1989 roku działała w branży wydawniczej, produkowała także filmy i seriale telewizyjne. W 2008 roku powstałe fundacja Trans-Fuzja, w której jest prezesem do 2011 roku, gdy zostaje posłem z listy Ruchu Palikota, a jej kandydatura zostaje zgłoszona na liście w okręgu krakowskim. Wówczas ostatecznie kończy się jej działalność w Socjaldemokratach RP czy sympatyzowanie z Socjaldemokracją Rzeczpospolitej Polskiej. Anna Grodzka jest pierwszą transseksualną kobietą, która publicznie się przyznaje do zmiany płci oraz która jednocześnie została wybrana do parlamentu na poziomie krajowym. Jest wiceprzewodniczącą Parlamentarnej Grupy Kobiet oraz Komisji Kultury i Środków Przekazu. Jej wielkim i zagorzałym wrogiem jest Janusz Korwin Mikre, który od dłuższego czasu publikuje wpisy na temat jej płciowości oraz działań jako działacz w czasie PRL, co do którego IPN nie zakończył jeszcze procesu lustracyjnego. Anna Grodzka współpracowała także z prezydentem miasta Warszawy w zakresie dialogu społecznego i tolerancji.

Joanna Mucha – ministra sportu

Joanna Mucha, urodzona w 1976 roku w Płońsku, to nie tylko piękna kobieta w polskiej polityce, ale także osoba, pełniąca odpowiedzialną funkcję ministra sportu. Jednak pani poseł nie lubi tego określenia i aby podkreślić swój feministyczny charakter, przeforsowała nazwę ministra. Jest więc Joanna Mucha ministrą sportu. Ukończyła Wydział Zarządzania Uniwersytetu Warszawskiego, po którego ukończeniu rozpoczęła pracę na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, gdzie w 2007 roku uzyskała tytuł doktora nauk ekonomicznych. Od 2002 roku należy do Platformy Obywatelskiej, z jej list trafiła do Sejmu w 2007 roku oraz ponownie w 2011 roku, w tym też roku została powołana do drugiego rządu Donalda Tuska na stanowisko ministra w Ministerstwie Sportu i Turystyki. Tabloidy chętnie podchwyciły temat, że w tym samym roku posłanka się rozwiodła i przeniosła na stałe do Warszawy, pozostawiając dzieci u męża w Lublinie. Powołała na stanowisko osoby zarządzającej Stadionie Narodowym znajomego z Lublina, którego odwołała przyznając mu jednocześnie wysoką premię. Ostatni sporo się mówi o nadużyciu ze strony ministerstwa sportu. Chodzi o pieniądze z rezerwy, które zostały przeznaczone na promocję koncertu Madonny i zamiast przynieść ministerstwu zyski, zostały jedynie wydane. Słynne były także wpadki pani minister, związane z polskim superpucharem w piłce nożnej.

Ewa Kopacz – marszałek Sejmu

Ewa Bożena Kopacz, nazwisko panieńskie Lis, jedna córka Katarzyna, były mąż Marek Kopacz, prokurator, z którym rozeszła się w 2008 roku. Ewa Kopacz ma drugi stopień specjalizacji z medycyny rodzinnej oraz pierwszy stopień specjalizacji z pediatrii. Ukończyła Akademię Medyczną w Lublinie, a większość swojej zawodowej kariery związana z zakładem opieki zdrowotnej w Szydłowcu, którego była dyrektorem do 2001 roku. Od 1998 roku do 2001 była radną sejmiku mazowieckiego. W tym samym roku przeszła do Platformy Obywatelskiej i z listy tej partii dostała się do Sejmu, w którym jest nieprzerwanie. Była ministrem zdrowia w pierwszym rządzie Donalda Tuska. Aktualnie jest Marszałkiem Sejmu, a jednocześnie – pierwszą kobietą, która została Marszałkiem Sejmu w historii polskiego parlamentaryzmu. W czasie swojej kariery politycznej przewodniczyła Komisji Zdrowia, ale także w gabinecie cieni PO była typowana na rzecznika do spraw zdrowia. W 2009 roku głośna była sprawa z jej sprzeciwem – Ewa Kopacz, jako minister zdrowia, sprzeciwiała się, aby rząd polski zainwestował pieniądze w szczepionki przeciwko świńskiej grypie, ponieważ istniało podejrzenie, że decyzja WHO i namawianie zakupu szczepionek wynikało tylko i wyłącznie ze zmowy koncernów farmaceutycznych i urzędników Światowej Organizacji Zdrowia.